به گزارش مشرق، کانال تلگرامی اندیشکده تهران با انتشار گزارشی نوشت:

در طول ماه اوت ۲۰۲۶، جنگ روسیه و اوکراین وارد مرحلۀ تازه‌ای از تشدید درگیری‌ها شده است. در این مقطع، دو جبهۀ اصلی در کانون تحولات قرار دارند: جبهۀ دونباس (به‌ویژه محور اسلاویانسک-کراماتورسک) و جبهۀ زاپوروژیه (محور اوریخیف-مالا توکماچکا). آنچه در این بازۀ زمانی رخ داده، ترکیبی از پیشروی‌های آرام اما نظام‌مند روسیه در شرق و جنوب، و تلاش اوکراین برای حفظ خطوط دفاعی و اجرای ضدحملات محدود در نقاط حساس است.

جبهۀ دونباس: حلقۀ محاصره در حال تنگ‌تر شدن

در محور اسلاویانسک-کراماتورسک، نیروهای روسی طی نیمۀ دوم اوت موفق شدند گام‌های تعیین‌کننده‌ای بردارند. سقوط آندریفکا در ۱۷ اوت، نقطۀ عطفی در این جبهه به شمار می‌رود. این روستا در غرب دژ مستحکم و دیرینۀ کراسنوهوریفکا قرار دارد و تصرف آن، راه را برای پیشروی به‌سوی دروژکیفکا و تهدید مستقیم کراماتورسک از شمال‌ شرق هموار کرد. پس از آن، نیروهای روسی با عبور از کانال سیورسکی دونتس-دونباس و تصرف اوریخوواتکا، خود را به فاصلۀ کمتر از ۷ کیلومتری حومۀ جنوبی اسلاویانسک رساندند.

نکته مهم، تغییر رویکرد روسیه در این جبهه است. برخلاف نبردهای پیشین که غالباً با حملات مستقیم و پرهزینه همراه بود، در این مرحله روس‌ها با استفاده از حملات دقیق پهپادی و توپخانه‌ای، زیرساخت‌های پشتیبانی اوکراین در پشت جبهه را هدف قرار می‌دهند.

جبهۀ زاپوروژیه: شکستن خط دفاعی و ورود به اوریخیف

در محور زاپوروژیه، نیروهای روسی پس از ماه‌ها درگیری موضعی، سرانجام موفق شدند مالا توکماچکا را به‌طور کامل تصرف کنند. این پیروزی، خط دفاعی اولیۀ اوکراین در جنوب زاپوروژیه را از هم گسیخت و راه را برای پیشروی به سوی اوریخیف گشود. در ادامه، یگان‌های چترباز روسی با عبور از رودخانۀ کونکا، خود را به حومۀ شرقی اوریخیف رساندند و تا پایان اوت، حدود ۲۰ تا ۳۰ درصد این شهر زیر کنترل روسیه قرار گرفت.

آنچه این پیشروی را از نبردهای مشابه متمایز می‌کند، استفادۀ گسترده از پهپادهای انتحاری فیبر نوری و سامانه‌های گروه روبیکون برای پشتیبانی نزدیک از پیاده‌نظام است. این پهپادها با توانایی پرواز در ارتفاع پایین و مصونیت نسبی در برابر جنگ الکترونیک، توانسته‌اند سنگرها و خودروهای زرهی اوکراین را یکی پس از دیگری منهدم کنند و پیشروی نیروهای زمینی را تسهیل سازند.

حملات متقابل به زیرساخت‌های حیاتی

در پشت جبهه‌ها، دو طرف به جنگی فرسایشی علیه زیرساخت‌های یکدیگر ادامه می‌دهند. در این زمینه، دو تحول قابل‌توجه رخ داده است.
نخست، اوکراین با استفاده از پهپادهای دوربرد، حملات گسترده‌ای علیه پالایشگاه‌ها و انبارهای سوخت روسیه در مناطق سامارا، نیژنی نووگورود و آستراخان انجام داده است. در ۲۳ اوت، یک انبار بزرگ نفت در نووکویبیشفسک هدف قرار گرفت و آتش‌سوزی گسترده‌ای را برای چندین روز به‌دنبال داشت. گرچه این حملات خسارت‌های اقتصادی قابل‌توجهی به روسیه وارد کرده‌اند، نتوانسته‌اند روند تأمین سوخت ارتش روسیه را مختل کنند.

دوم، روسیه نیز با تشدید حملات موشکی و پهپادی خود، انبارهای مهمات، جایگاه‌های سوخت و ایستگاه‌های راه‌آهن اوکراین را در سراسر کشور هدف قرار داده است.

نوآوری‌های تاکتیکی و تسلیحاتی

در این دوره، دو نوآوری تاکتیکی در صحنۀ نبرد خودنمایی می‌کنند:

گران-۴ سیکر: این نسخۀ ارتقایافته از پهپاد گران (ارتقا یافته پهپاد شاهد)، به موتور جت و سامانۀ هدایت خودکار مبتنی بر هوش مصنوعی مجهز شده است. سرعت بالای آن، رهگیری‌اش را برای پدافندهای متعارف اوکراین بسیار دشوار ساخته است.

بمب‌های هدایت‌شوندۀ اوکراینی: اوکراین نیز برای نخستین‌بار از بمب‌های هدایت‌شوندۀ بومی با بردی تا ۱۳۰ کیلومتر رونمایی کرده است. هرچند وزن این بمب‌ها (۲۵۰ کیلوگرم) در مقایسه با بمب‌های ۵۰۰ تا ۱۵۰۰ کیلوگرمی روسیه کمتر است، اما ظهور آن‌ها نشان‌دهندۀ تلاش اوکراین برای جبران ضعف نیروی هوایی است.

تاکنون می‌توان گفت روسیه موفق شده است در دو جبهۀ کلیدی (دونباس و زاپوروژیه) ابتکار عمل را به دست گیرد و با بهره‌گیری از برتری آتش و فناوری‌های نوین، به‌آرامی اما پیوسته خطوط دفاعی اوکراین را درهم بشکند. از سوی دیگر، اوکراین با وجود کمبود شدید مهمات و نیروی انسانی، همچنان توانایی اجرای ضدحملات محدود و حملات دوربرد به خاک روسیه را حفظ کرده است. با این حال، چشم‌انداز کوتاه‌مدت برای اوکراین چندان امیدوارکننده نیست. سقوط اوریخیف و تهدید اسلاویانسک-کراماتورسک، دو ضربۀ راهبردی احتمالی هستند که می‌توانند توازن قوا را به‌شکلی اساسی به نفع روسیه تغییر دهند.


*بازنشر مطالب شبکه‌های اجتماعی به منزله تأیید محتوای آن نیست و صرفا جهت آگاهی مخاطبان از فضای این شبکه‌ها منتشر می‌شود.